سپهرغرب، گروه شهر: شهرهای ایالات‌متحده به سرمایه‌گذاری مجدد و مدرن‌سازی زیر‌ساخت‌های عمده نیاز دارند. ما با اتخاذ مدل‌های جدید هوشمند می‌توانیم شهرهایمان را امن‌تر، بی‌خطر‌تر، انعطاف‌پذیرتر و در سطح جهانی رقابتی کنیم، افسران مالی دولت با استفاده از سیاست‌های مالی، مشارکت بخش خصوصی و دولتی و مدل‌های درآمد مبتنی بر عملکرد، می‌توانند نقش مهمی در ایجاد این تحول بازی کنند؛ افسران مالی دولت با حمایت از ایجاد شهرهای هوشمند، می‌توانند سرمایه‌گذاری مجدد و مدرن‌سازی شهری را تحریک کنند.
     وعده شهرهای هوشمند
پیرامون شهر هوشمند به‌عنوان یک مدل زنده برای جوان‌سازی اقتصاد‌ها و جوامع شهری، حرکت رو به رشدی وجود دارد. شهر‌های هوشمند از زیرساختی استفاده می‌کنند که توسط فناوری‌های مدرن مانند اینترنت اشیا، سنسورهای تعبیه‌شده و خدمات مبتنی بر ابر طراحی شده است؛ به همین دلیل شهر‌های مذکور انعطاف‌پذیر‌تر بوده و با محیط‌زیست سازگار هستند. شاید مهم‌تر از همه این باشد که شهر‌های هوشمند می‌توانند به رهبران دولت کمک کنند تا ضمن ارائه خدمات بهتر به شهروندان، هزینه‌ها را کاهش و درآمد‌ها را افزایش دهند.
     رویکردهای خلاقانه مورد نیاز است
افسران مالی دولت برای تبدیل کردن دیدگاه شهرهای هوشمند به واقعیت، ناچار خواهند بود جایگزین‌های خلاقانه‌ای برای مدل‌های سنتی سرمایه‌گذاری زیر‌ساخت پیدا کنند؛ تحت نظارت آن‌ها، شهرداری‌ها می‌توانند همکاری متقابل دولت و مشارکت‌های نوآورانه‌ای که منابع جدیدی برای سرمایه‌گذاری فراهم می‌آورند را جستجو کنند. مشارکت‌های دولتی– خصوصی (PPP)، توافقنامه‌های به اشتراک‌گذاری درآمد و توافقنامه پرداخت برای عملکرد، نمونه‌هایی از رویکردهای جدید پر‌مایه و مبتکرانه برای تأمین مالی و سرمایه‌گذاری شهرهای هوشمند هستند؛ ابزارهای سرمایه‌گذاری مانند این به‌منظور اطمینان از خطر کمتر و پاداش بیشتر برای تمام سهام‌داران، از ابزارهای سنتی وام و بدهی فراتر می‌روند.
      سه مرحله کلیدی توسعه شهرهای هوشمند
افسران مالی دولت نقش مهمی در توسعه شهرهای هوشمند دارند. در اینجا سه مرحله وجود دارد که رهبران ایالت باید زمانی که به دنبال تأمین مالی طرح‌های شهر هوشمند هستند، آن‌ها را درنظر بگیرند:
1- حمایت از مشوق‌های مالی، مشارکت‌های دولتی– خصوصی و اوراق قرضه واجد شرایط زیر‌ساخت که به‌طور خاص بر نیازهای شهر هوشمند متمرکز هستند؛ این سیاست‌ها می‌توانند ضمن حفظ تعادل بین خطر‌ها و پاداش‌ها، هزینه کوتاه‌مدت سرمایه‌گذاری در زمینه فناوری را کاهش دهند.
2- ترکیب کردن رویکرد‌های مبتنی بر عملکرد جهت به اشتراک‌گذاری درآمد با مدل‌های تحویل برای سیستم‌های شهر هوشمند؛ به این ترتیب هردو سرمایه‌گذار عمومی خدمات و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی سود‌ به‌دست‌آمده از دستاورد‌های بهره‌وری، درآمد حاصل از تبلیغات و تجزیه‌وتحلیل‌های ارزش‌افزوده شهر هوشمند را به اشتراک می‌گذارند.
3- تشویق همکاری فعال فدرال، ایالتی و محلی؛ این امر دری را به روی سرمایه‌گذاری بالقوه برای وسایل نقلیه تک‌منظوره و واحد‌های نوآوری باز می‌کند.
      مدل‌های مشارکت جدید برای شهر‌های هوشمند
صرف‌نظر از کاربرد فناوری، یک تم میان‌بر در سرمایه‌گذاری زیرساخت شهر هوشمند، تخصیص مجدد خطر و پاداش بین بخش‌های عمومی و خصوصی است؛ رهبران فدرال، ایالتی و محلی به‌طور فزاینده‌ای با مدل‌های مشارکت جدید برای سرمایه‌گذاری از پیش و به اشتراک‌گذاری درآمد ازجمله پرداخت هزینه برای عملکرد مربوط به بهبود خدمات و یا دسترسی به خدمات، روبرو می‌شوند.
حتی نهاد‌های فدرال، ایالتی و محلی محدود به منابع مالی می‌توانند با نظارت بر رهبران مالی، حسابداری و زیرساخت خود در بازار شهر‌های هوشمند در حال ظهور شرکت کنند. همانند مورد چالش شهر‌های هوشمند که توسط وزارت حمل‌ونقل ایالات‌متحده (DoT) مورد حمایت قرار گرفت؛ شهر برنده کلمبوس، اوهایو مبلغ 40 میلیون دلار کمک‌هزینه و 10 میلیون دلار جهت حمایت از خیریه ولکان دریافت کرد. بخش خصوصی نیز با 100 میلیون دلار سرمایه‌گذاری مورد حمایت قرار گرفت و توانست گامی به سمت جلو بردارد، درمجموع این سرمایه‌گذاری نحوه حمل‌ونقل در کلمبوس را تغییر خواهد داد. یکی از زمینه‌های تمرکز، به اشتراک گذاشتن سواری است که می‌تواند جوامع با درآمد کم را بهتر به شهر آن‌ها متصل کند که درنتیجه منافع اقتصادی، دخول شهروندان و دستاورد‌های بالقوه بهتر سلامت را به همراه خواهد داشت.
با فکر کردن خارج از چارچوب‌های مرسوم و متداول و مشارکت به روش‌های جدید، حتی دولت‌های فدرال، ایالتی و محلی با منابع مالی محدود نیز می‌توانند در برنامه‌های شهر هوشمند شرکت کنند و همان‌طور که شهرداری‌ها بیشترین راهبرد‌های شهر هوشمند را دنبال می‌کنند، درس‌های ارزشمند و بهترین تجربیات موفق سازندگان آینده را ممکن خواهند کرد.