گندمکاران همدان زیر بار هزینه‌های تولید، سوخت و ماشین‌آلات
سه گندمکار از شهرستان کبودراهنگ و بخش شیرین‌سو با تشریح وضعیت تولید و فروش گندم، از تأخیر در پرداخت مطالبات، کمبود و گرانی سوخت، هزینه بالای برداشت، فرسودگی کمباین‌ها و دشواری تأمین ماشین‌آلات کشاورزی گلایه کردند و خواستار توجه بیشتر به هزینه‌های واقعی تولید و حمایت از کشاورزان شدند.
گندم به‌عنوان یکی از محصولات راهبردی بخش کشاورزی، نقش مهمی در تأمین امنیت غذایی کشور دارد و استمرار تولید آن، علاوه بر شرایط اقلیمی و میزان بارندگی، به مجموعه‌ای از عوامل ازجمله تأمین به‌موقع نهاده‌ها، سوخت، ماشین‌آلات، نقدینگی و تعیین قیمت متناسب با هزینه‌های واقعی تولید وابسته است.
در سال‌های اخیر، کشاورزان همدانی نیز همزمان با مشکلات ناشی از کاهش بارندگی، افزایش هزینه نهاده‌ها و ماشین‌آلات، با چالش‌هایی در زمینه تأمین سوخت و دریافت مطالبات حاصل از فروش گندم مواجه بوده‌اند؛ مسائلی که به گفته گندمکاران می‌تواند توان آن‌ها برای ادامه فعالیت، خرید نهاده و سرمایه‌گذاری در تجهیزات را کاهش دهد.
در همین راستا، عرفان کاشفی‌درخشان؛ گندمکار روستای اکنلو؛ محمدرضا زمردی؛ گندمکار کبودراهنگی و بهزاد حسنی گندمکار بخش شیرین‌سو درباره شرایط تولید گندم، میزان برداشت، فروش محصول، مطالبات، وضعیت سوخت و ماشین‌آلات و مشکلات موجود به بیان دیدگاه‌های خود پرداختند که در ادامه می‌خوانید:
*تأخیر در پرداخت پول گندم، تأمین هزینه‌های کشت را سخت کرد
گندمکار روستای اکنلوی شهرستان کبودراهنگ، با اشاره به سطح زیرکشت خود اظهار کرد: حدود 100 هکتار زمین شخصی دارم و 50 هکتار نیز اجاره کرده‌ام. در مجموع از حدود 150 هکتار زمین در اختیار، امسال 70 تا 80 هکتار به کشت گندم اختصاص یافت و بخشی از اراضی نیز زیر کشت کاملینا رفت.
عرفان کاشفی‌درخشان، با بیان اینکه طی سال‌های اخیر به کشت کاملینا توجه بیشتری کرده است، افزود: از نظر اقتصادی، کاملینا برای کشاورز صرفه بیشتری دارد؛ چراکه قیمت فروش آن مناسب‌تر است و عملیات کاشت و برداشت آن نیز نسبت به گندم راحت‌تر انجام می‌شود.
وی ادامه داد: یکی از مشکلات گندم‌کاری، تأخیر در پرداخت مطالبات است. وقتی پول گندم به‌موقع پرداخت نشود، کشاورز نمی‌تواند هزینه‌های کشت جدید را تأمین کند؛ در حالی که کاملینا را نقدی‌تر فروختیم و از محل آن بخشی از هزینه‌ها تأمین شد.
وی درباره میزان برداشت گندم نیز گفت: در سال‌های مساعد حدود 80 تن برداشت دارم، اما سال جاری به‌دلیل کاهش بارندگی، تولید به حدود 50 تا 60 تن رسید. بخش عمده مطالبات گندم به‌صورت مرحله‌ای واریز شده و تنها بخش کمی باقی مانده است.
این گندمکار کبودراهنگی کمبود سوخت را از مشکلات اصلی خواند و افزود: یک دستگاه تراکتور سبک دارم که سهمیه سوخت ناچیز آن پاسخگوی 150 هکتار نیست؛ برای این حجم کار به یک تراکتور سنگین نیاز دارم. اگر تسهیلاتی از طریق بانک کشاورزی و با هماهنگی جهاد کشاورزی در نظر گرفته شود، تهیه تراکتور سنگین علاوه بر کارگاه خودمان، مشکل کشاورزان منطقه را هم حل می‌کند.
کاشفی‌درخشان با اشاره به اینکه سال گذشته با دریافت تسهیلات موفق به خرید کمباین و ادوات کشاورزی حفاظتی شده است، گفت: در زمان برداشت، منطقه با کمبود کمباین مواجه بود و با این خرید توانستیم عملیات برداشت محصول خودمان و سایر کشاورزان منطقه را انجام دهیم، زیرا بدون ماشین‌آلات مناسب، کشاورزی به‌موقع امکان‌پذیر نیست.
وی درباره قیمت خرید تضمینی گندم اظهار کرد: نرخ تعیین‌شده (حدود 48 هزار تومان به ازای هر کیلوگرم) با هزینه‌های واقعی تولید تناسبی ندارد و سود چندانی برای کشاورز باقی نمی‌گذارد. به همین دلیل تا جای ممکن مصرف کود و سموم گران‌قیمت را به اندازه نیاز محدود می‌کنیم.
این کشاورز با اشاره به اجرای کشاورزی حفاظتی در اراضی خود خاطرنشان کرد: چند سالی است که به‌دلیل کمبود سوخت و تجهیزات، همه زمین‌ها را شخم نمی‌زنیم؛ بلکه متناسب با شرایط زمین، از ادوات مختلف یا روش «کشت مستقیم» استفاده می‌کنیم که نتیجه‌بخش هم بوده است، هرچند به‌دلیل محدودیت‌ها همچنان بخشی از اراضی از چرخه کشت خارج می‌ماند.
* 10 تا 15 درصد مطالبات گندم هنوز پرداخت نشده است
دیگر گندمکار بخش شیرین‌سو، نیز با اشاره به اینکه امسال حدود 20 هکتار گندم کشت کرده و محصول را به‌صورت آزاد و مستقیم به شرکت تعاونی تولید شیرین‌سو فروخته است، اظهار کرد: وضعیت تولید به میزان بارندگی بستگی دارد و اگر برداشت به حدود دو تن در هکتار برسد، شرایط مطلوب‌تر خواهد بود.
بهزاد حسنی، با اشاره به استفاده از رقم بذر «صدرا» (حدود 170 کیلوگرم در هر هکتار) افزود: باید بررسی شود که ارقام مختلف بذر تا چه اندازه با شرایط اقلیمی منطقه سازگارند و آیا امکان معرفی بذرهای مناسب‌تر وجود دارد یا خیر.
وی درباره قیمت خرید محصول گفت: نرخ دولتی گندم (48 هزار تومان) باید در کنار هزینه‌های واقعی تولید بررسی شود تا مشخص گردد آیا این قیمت هزینه‌های کشاورز را پوشش می‌دهد یا خیر؛ ضمن اینکه بخش عمده مطالبات پرداخت شده، اما حدود 10 تا 15 درصد آن هنوز تسویه نشده است.
این گندمکار بخش شیرین‌سو یکی از مشکلات جدی خود را تأمین سوخت عنوان کرد و گفت: گرفتن سوخت بسیار سخت شده است. من یک تراکتور دارم و قرار بود حدود 500 لیتر سهمیه سوخت برای کل سال دریافت کنم که محقق نشد؛ همچنین برای پاییز نیز قرار بود 500 لیتر دیگر اختصاص یابد که آن هم به دست ما نرسیده است.
حسنی همچنین به وضعیت ماشین‌آلات برداشت اشاره کرد و افزود: فرسودگی و قدمت بسیاری از کمباین‌ها باعث ریزش و هدررفت محصول می‌شود. اگرچه امسال از نظر دسترسی به کمباین مشکل جدی نداشتیم، اما هزینه برداشت حدود سه میلیون تومان به ازای هر هکتار است و فرسودگی ماشین‌آلات همچنان در بخش برداشت دردسرساز است.
* سوخت به اندازه زمین در اختیار کشاورز قرار نمی‌گیرد
دیگر گندمکار کبودراهنگی با اشاره به وضعیت کشاورزان منطقه اظهار کرد: حدود 70 تا 80 هکتار زمین در منطقه شیرین‌سو دارم و امسال نیز درگیر کشت و برداشت گندم بودیم، اما کشاورزان با مشکلات متعددی دست و پنجه نرم می‌کنند.
محمدرضا زمردی با بیان اینکه بخشی از مطالبات گندمکاران پرداخت شده و بخشی همچنان باقی مانده است، افزود: پول گندم به‌صورت یکجا پرداخت نمی‌شود؛ مبالغی مانند 15، 20 یا 30 میلیون تومان در چند مرحله به حساب کشاورز واریز می‌شود که برای تأمین به‌موقع هزینه‌های کشت بعدی، کود و سوخت مشکل‌ساز است.
وی تأمین نهاده‌ها و سوخت را از دیگر مشکلات جدی دانست و گفت: سوخت و کود همیشه به‌موقع در اختیار کشاورز قرار نمی‌گیرد و در این شرایط واقعاً تحت فشار هستیم.
این گندمکار کبودراهنگی با اشاره به فعالیت خود در زمینه تولید گندم بذری عنوان کرد: محصول تولیدی برای بذر را تحویل می‌دهم که قیمت آن حدود 5 تا 6 هزار تومان بیشتر از گندم معمولی است، اما شرایط خاص خود را دارد؛ محصول باید تمیز، بدون شکستگی و مطابق استاندارد باشد و مواردی چون کنترل سن و استفاده از علف‌کش‌ها به‌دقت رعایت شود.
زمردی میزان تولید خود در سال جاری را حدود 50 تن اعلام کرد و تأکید کرد: اصلی‌ترین مشکل ما تأمین سوخت است. در ابتدا حدود 300 لیتر سوخت در اختیار ما قرار گرفت و بعد گفته شد سهمیه به 600 لیتر افزایش یافته است، اما این میزان نیز برای زمین ما کافی نیست.
وی با اشاره به داشتن دو دستگاه تراکتور افزود: اکنون که مشغول کشت هستیم، ممکن است در مخزن کمتر از 150 لیتر سوخت داشته باشیم و پسرم می‌پرسد اگر گازوئیل تمام شود چه کنیم؟ وقتی سهمیه کافی نباشد، مجبور می‌شویم سوخت را از بازار آزاد با قیمت‌های سرسام‌آورِ 35، 40 و حتی 50 هزار تومان به ازای هر لیتر تهیه کنیم، در حالی که سوخت دولتی با نرخ بسیار پایین‌تری عرضه می‌شود.
این گندمکار تأکید کرد: نیاز اصلی ما تأمین سوخت است و واقعاً به آن احتیاج داریم، اما احساس می‌کنیم کسی به این مشکل توجه کافی ندارد.
زمردی همچنین از نیاز جدی خود به کمباین سخن گفت و اظهار کرد: چند سال است که به‌دنبال خرید کمباین هستم؛ حتی درخواست کردم حداقل 300 میلیون تومان از 600 میلیون تومان پول گندمی که تحویل داده بودم، به‌موقع برای پیش‌پرداخت کمباین پرداخت شود، اما این اتفاق نیفتاد.
وی با اشاره به افزایش شدید قیمت ماشین‌آلات گفت: قیمت کمباین از حدود 2 میلیارد تومان سال گذشته، به 4 میلیارد و سپس به 5.5 میلیارد تومان و بیشتر رسید. وقتی پول گندم با تأخیر پرداخت می‌شود و قیمت ماشین‌آلات مرتب (20 تا 25 درصد یا بیشتر) بالا می‌رود، کشاورز چگونه می‌تواند سرمایه‌گذاری کند؟ این وضعیت با حمایت از تولیدکننده همخوانی ندارد.
این گندمکار هزینه برداشت در اراضی دیم را حدود 3 میلیون و 500 هزار تومان به ازای هر هکتار اعلام کرد و افزود: همین هزینه نیز برای کشاورز سنگین است.
زمردی با انتقاد از نحوه اختصاص سهمیه سوخت اظهار کرد: سهمیه سوخت نباید فقط بر اساس تعداد تراکتور تعیین شود، بلکه باید میزان زمین و حجم کار (مثلاً تفاوت کارکرد تراکتور برای 10 هکتار در برابر 50 یا 100 هکتار) در نظر گرفته شود؛ چرا که عملیات کشاورزی از آماده‌سازی تا کاشت نیازمند تراکتور است و سهمیه ثابت 600 لیتری پاسخگو نیست.
وی در پایان با اشاره به سختی‌های کار خود گفت: من یک پسر دارم و در کنار کشاورزی، حدود 150 رأس گوسفند نگهداری می‌کنم که انجام همزمان آن‌ها دشوار است و خرید کمباین می‌توانست به مدیریت کارها کمک کند، اما متأسفانه با تعلل در پرداخت مطالبات و جهش قیمت‌ها، این فرصت از دست رفت.
مع‌الوصف آنچه از صحبت‌های این سه گندمکار می‌توان دریافت، این است که مشکلات تولید گندم صرفاً به میزان بارندگی و عملکرد محصول در هکتار محدود نمی‌شود و مجموعه‌ای از مسائل اقتصادی و اجرایی، از تأمین سوخت و نهاده گرفته تا پرداخت مطالبات و دسترسی به ماشین‌آلات، مستقیماً بر توان کشاورز برای ادامه تولید اثر می‌گذارد.
از یک‌سو، کشاورزان خواستار تعیین قیمت محصول بر مبنای هزینه‌های واقعی تولید هستند و از سوی دیگر، تأخیر در پرداخت مطالبات باعث می‌شود نقدینگی مورد نیاز برای کشت بعدی در اختیار آن‌ها نباشد. در چنین شرایطی، افزایش همزمان قیمت تراکتور، کمباین و ادوات کشاورزی نیز فاصله کشاورز با امکان نوسازی تجهیزات را بیشتر می‌کند.
گندم به‌عنوان یکی از محصولات راهبردی بخش کشاورزی، نقش مهمی در تأمین امنیت غذایی کشور دارد و استمرار تولید آن، علاوه بر شرایط اقلیمی و میزان بارندگی، به مجموعه‌ای از عوامل ازجمله تأمین به‌موقع نهاده‌ها، سوخت، ماشین‌آلات، نقدینگی و تعیین قیمت متناسب با هزینه‌های واقعی تولید وابسته است.
در سال‌های اخیر، کشاورزان همدانی نیز همزمان با مشکلات ناشی از کاهش بارندگی، افزایش هزینه نهاده‌ها و ماشین‌آلات، با چالش‌هایی در زمینه تأمین سوخت و دریافت مطالبات حاصل از فروش گندم مواجه بوده‌اند؛ مسائلی که به گفته گندمکاران می‌تواند توان آن‌ها برای ادامه فعالیت، خرید نهاده و سرمایه‌گذاری در تجهیزات را کاهش دهد.
در همین راستا، عرفان کاشفی‌درخشان؛ گندمکار روستای اکنلو؛ محمدرضا زمردی؛ گندمکار کبودراهنگی و بهزاد حسنی گندمکار بخش شیرین‌سو درباره شرایط تولید گندم، میزان برداشت، فروش محصول، مطالبات، وضعیت سوخت و ماشین‌آلات و مشکلات موجود به بیان دیدگاه‌های خود پرداختند که در ادامه می‌خوانید:
*تأخیر در پرداخت پول گندم، تأمین هزینه‌های کشت را سخت کرد
گندمکار روستای اکنلوی شهرستان کبودراهنگ، با اشاره به سطح زیرکشت خود اظهار کرد: حدود 100 هکتار زمین شخصی دارم و 50 هکتار نیز اجاره کرده‌ام. در مجموع از حدود 150 هکتار زمین در اختیار، امسال 70 تا 80 هکتار به کشت گندم اختصاص یافت و بخشی از اراضی نیز زیر کشت کاملینا رفت.
عرفان کاشفی‌درخشان، با بیان اینکه طی سال‌های اخیر به کشت کاملینا توجه بیشتری کرده است، افزود: از نظر اقتصادی، کاملینا برای کشاورز صرفه بیشتری دارد؛ چراکه قیمت فروش آن مناسب‌تر است و عملیات کاشت و برداشت آن نیز نسبت به گندم راحت‌تر انجام می‌شود.
وی ادامه داد: یکی از مشکلات گندم‌کاری، تأخیر در پرداخت مطالبات است. وقتی پول گندم به‌موقع پرداخت نشود، کشاورز نمی‌تواند هزینه‌های کشت جدید را تأمین کند؛ در حالی که کاملینا را نقدی‌تر فروختیم و از محل آن بخشی از هزینه‌ها تأمین شد.
وی درباره میزان برداشت گندم نیز گفت: در سال‌های مساعد حدود 80 تن برداشت دارم، اما سال جاری به‌دلیل کاهش بارندگی، تولید به حدود 50 تا 60 تن رسید. بخش عمده مطالبات گندم به‌صورت مرحله‌ای واریز شده و تنها بخش کمی باقی مانده است.
این گندمکار کبودراهنگی کمبود سوخت را از مشکلات اصلی خواند و افزود: یک دستگاه تراکتور سبک دارم که سهمیه سوخت ناچیز آن پاسخگوی 150 هکتار نیست؛ برای این حجم کار به یک تراکتور سنگین نیاز دارم. اگر تسهیلاتی از طریق بانک کشاورزی و با هماهنگی جهاد کشاورزی در نظر گرفته شود، تهیه تراکتور سنگین علاوه بر کارگاه خودمان، مشکل کشاورزان منطقه را هم حل می‌کند.
کاشفی‌درخشان با اشاره به اینکه سال گذشته با دریافت تسهیلات موفق به خرید کمباین و ادوات کشاورزی حفاظتی شده است، گفت: در زمان برداشت، منطقه با کمبود کمباین مواجه بود و با این خرید توانستیم عملیات برداشت محصول خودمان و سایر کشاورزان منطقه را انجام دهیم، زیرا بدون ماشین‌آلات مناسب، کشاورزی به‌موقع امکان‌پذیر نیست.
وی درباره قیمت خرید تضمینی گندم اظهار کرد: نرخ تعیین‌شده (حدود 48 هزار تومان به ازای هر کیلوگرم) با هزینه‌های واقعی تولید تناسبی ندارد و سود چندانی برای کشاورز باقی نمی‌گذارد. به همین دلیل تا جای ممکن مصرف کود و سموم گران‌قیمت را به اندازه نیاز محدود می‌کنیم.
این کشاورز با اشاره به اجرای کشاورزی حفاظتی در اراضی خود خاطرنشان کرد: چند سالی است که به‌دلیل کمبود سوخت و تجهیزات، همه زمین‌ها را شخم نمی‌زنیم؛ بلکه متناسب با شرایط زمین، از ادوات مختلف یا روش «کشت مستقیم» استفاده می‌کنیم که نتیجه‌بخش هم بوده است، هرچند به‌دلیل محدودیت‌ها همچنان بخشی از اراضی از چرخه کشت خارج می‌ماند.
* 10 تا 15 درصد مطالبات گندم هنوز پرداخت نشده است
دیگر گندمکار بخش شیرین‌سو، نیز با اشاره به اینکه امسال حدود 20 هکتار گندم کشت کرده و محصول را به‌صورت آزاد و مستقیم به شرکت تعاونی تولید شیرین‌سو فروخته است، اظهار کرد: وضعیت تولید به میزان بارندگی بستگی دارد و اگر برداشت به حدود دو تن در هکتار برسد، شرایط مطلوب‌تر خواهد بود.
بهزاد حسنی، با اشاره به استفاده از رقم بذر «صدرا» (حدود 170 کیلوگرم در هر هکتار) افزود: باید بررسی شود که ارقام مختلف بذر تا چه اندازه با شرایط اقلیمی منطقه سازگارند و آیا امکان معرفی بذرهای مناسب‌تر وجود دارد یا خیر.
وی درباره قیمت خرید محصول گفت: نرخ دولتی گندم (48 هزار تومان) باید در کنار هزینه‌های واقعی تولید بررسی شود تا مشخص گردد آیا این قیمت هزینه‌های کشاورز را پوشش می‌دهد یا خیر؛ ضمن اینکه بخش عمده مطالبات پرداخت شده، اما حدود 10 تا 15 درصد آن هنوز تسویه نشده است.
این گندمکار بخش شیرین‌سو یکی از مشکلات جدی خود را تأمین سوخت عنوان کرد و گفت: گرفتن سوخت بسیار سخت شده است. من یک تراکتور دارم و قرار بود حدود 500 لیتر سهمیه سوخت برای کل سال دریافت کنم که محقق نشد؛ همچنین برای پاییز نیز قرار بود 500 لیتر دیگر اختصاص یابد که آن هم به دست ما نرسیده است.
حسنی همچنین به وضعیت ماشین‌آلات برداشت اشاره کرد و افزود: فرسودگی و قدمت بسیاری از کمباین‌ها باعث ریزش و هدررفت محصول می‌شود. اگرچه امسال از نظر دسترسی به کمباین مشکل جدی نداشتیم، اما هزینه برداشت حدود سه میلیون تومان به ازای هر هکتار است و فرسودگی ماشین‌آلات همچنان در بخش برداشت دردسرساز است.
* سوخت به اندازه زمین در اختیار کشاورز قرار نمی‌گیرد
دیگر گندمکار کبودراهنگی با اشاره به وضعیت کشاورزان منطقه اظهار کرد: حدود 70 تا 80 هکتار زمین در منطقه شیرین‌سو دارم و امسال نیز درگیر کشت و برداشت گندم بودیم، اما کشاورزان با مشکلات متعددی دست و پنجه نرم می‌کنند.
محمدرضا زمردی با بیان اینکه بخشی از مطالبات گندمکاران پرداخت شده و بخشی همچنان باقی مانده است، افزود: پول گندم به‌صورت یکجا پرداخت نمی‌شود؛ مبالغی مانند 15، 20 یا 30 میلیون تومان در چند مرحله به حساب کشاورز واریز می‌شود که برای تأمین به‌موقع هزینه‌های کشت بعدی، کود و سوخت مشکل‌ساز است.
وی تأمین نهاده‌ها و سوخت را از دیگر مشکلات جدی دانست و گفت: سوخت و کود همیشه به‌موقع در اختیار کشاورز قرار نمی‌گیرد و در این شرایط واقعاً تحت فشار هستیم.
این گندمکار کبودراهنگی با اشاره به فعالیت خود در زمینه تولید گندم بذری عنوان کرد: محصول تولیدی برای بذر را تحویل می‌دهم که قیمت آن حدود 5 تا 6 هزار تومان بیشتر از گندم معمولی است، اما شرایط خاص خود را دارد؛ محصول باید تمیز، بدون شکستگی و مطابق استاندارد باشد و مواردی چون کنترل سن و استفاده از علف‌کش‌ها به‌دقت رعایت شود.
زمردی میزان تولید خود در سال جاری را حدود 50 تن اعلام کرد و تأکید کرد: اصلی‌ترین مشکل ما تأمین سوخت است. در ابتدا حدود 300 لیتر سوخت در اختیار ما قرار گرفت و بعد گفته شد سهمیه به 600 لیتر افزایش یافته است، اما این میزان نیز برای زمین ما کافی نیست.
وی با اشاره به داشتن دو دستگاه تراکتور افزود: اکنون که مشغول کشت هستیم، ممکن است در مخزن کمتر از 150 لیتر سوخت داشته باشیم و پسرم می‌پرسد اگر گازوئیل تمام شود چه کنیم؟ وقتی سهمیه کافی نباشد، مجبور می‌شویم سوخت را از بازار آزاد با قیمت‌های سرسام‌آورِ 35، 40 و حتی 50 هزار تومان به ازای هر لیتر تهیه کنیم، در حالی که سوخت دولتی با نرخ بسیار پایین‌تری عرضه می‌شود.
این گندمکار تأکید کرد: نیاز اصلی ما تأمین سوخت است و واقعاً به آن احتیاج داریم، اما احساس می‌کنیم کسی به این مشکل توجه کافی ندارد.
زمردی همچنین از نیاز جدی خود به کمباین سخن گفت و اظهار کرد: چند سال است که به‌دنبال خرید کمباین هستم؛ حتی درخواست کردم حداقل 300 میلیون تومان از 600 میلیون تومان پول گندمی که تحویل داده بودم، به‌موقع برای پیش‌پرداخت کمباین پرداخت شود، اما این اتفاق نیفتاد.
وی با اشاره به افزایش شدید قیمت ماشین‌آلات گفت: قیمت کمباین از حدود 2 میلیارد تومان سال گذشته، به 4 میلیارد و سپس به 5.5 میلیارد تومان و بیشتر رسید. وقتی پول گندم با تأخیر پرداخت می‌شود و قیمت ماشین‌آلات مرتب (20 تا 25 درصد یا بیشتر) بالا می‌رود، کشاورز چگونه می‌تواند سرمایه‌گذاری کند؟ این وضعیت با حمایت از تولیدکننده همخوانی ندارد.
این گندمکار هزینه برداشت در اراضی دیم را حدود 3 میلیون و 500 هزار تومان به ازای هر هکتار اعلام کرد و افزود: همین هزینه نیز برای کشاورز سنگین است.
زمردی با انتقاد از نحوه اختصاص سهمیه سوخت اظهار کرد: سهمیه سوخت نباید فقط بر اساس تعداد تراکتور تعیین شود، بلکه باید میزان زمین و حجم کار (مثلاً تفاوت کارکرد تراکتور برای 10 هکتار در برابر 50 یا 100 هکتار) در نظر گرفته شود؛ چرا که عملیات کشاورزی از آماده‌سازی تا کاشت نیازمند تراکتور است و سهمیه ثابت 600 لیتری پاسخگو نیست.
وی در پایان با اشاره به سختی‌های کار خود گفت: من یک پسر دارم و در کنار کشاورزی، حدود 150 رأس گوسفند نگهداری می‌کنم که انجام همزمان آن‌ها دشوار است و خرید کمباین می‌توانست به مدیریت کارها کمک کند، اما متأسفانه با تعلل در پرداخت مطالبات و جهش قیمت‌ها، این فرصت از دست رفت.
مع‌الوصف آنچه از صحبت‌های این سه گندمکار می‌توان دریافت، این است که مشکلات تولید گندم صرفاً به میزان بارندگی و عملکرد محصول در هکتار محدود نمی‌شود و مجموعه‌ای از مسائل اقتصادی و اجرایی، از تأمین سوخت و نهاده گرفته تا پرداخت مطالبات و دسترسی به ماشین‌آلات، مستقیماً بر توان کشاورز برای ادامه تولید اثر می‌گذارد.
از یک‌سو، کشاورزان خواستار تعیین قیمت محصول بر مبنای هزینه‌های واقعی تولید هستند و از سوی دیگر، تأخیر در پرداخت مطالبات باعث می‌شود نقدینگی مورد نیاز برای کشت بعدی در اختیار آن‌ها نباشد. در چنین شرایطی، افزایش همزمان قیمت تراکتور، کمباین و ادوات کشاورزی نیز فاصله کشاورز با امکان نوسازی تجهیزات را بیشتر می‌کند.
ارسال
نظر
*شرایط و مقررات*
کلمه امنیتی را بصورت حروف فارسی وارد
نمایید
بعنوان مثال : پایتخت ارمنستان ؟ ایروان
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین
(فینگیلیش) خودداری نمايید.
توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر
شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای
نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.