سپهرغرب، گروه سلامت: عضو هیئت‌مدیره انجمن علمی گفتاردرمانی با اشاره به اهمیت رشته گفتاردرمانی در کشور، گفت: آینده و امکانات گفتاردرمانی دستخوش سلایق شخصی شده است.
اتابک وثوقی با اشاره به روز ملی گفتاردرمانی (یکم اردیبهشت‌ماه)، اظهار کرد: گفتاردرمانی در ایران از سال 1352 شروع و اکنون به سن 47 سالگی رسیده است و از سال 1382 به شکل مستقل فعالیت و وظیفه خدمت‌رسانی بالینی خود را با اخذ پروانه از سازمان نظام پزشکی، انجام می‌دهد.
مسئول کمیته فنی انجمن علمی گفتاردرمانی افزود: گفتاردرمانی یکی از رشته‌های توان‌بخشی است که در حال حاضر در پیشرفته‌ترین کشورها جزء 10 رشته محبوب و پُردرآمد به‌شمار می‌رود؛ اما در ایران با وجود تلاش‌های بسیار پیشکسوتان و فعالان حقوقی و صنفی رشته، هنوز با عنوان رشته‌ای نوپا مطرح می‌شود.
عضو کمیته مشورتی توان‌بخشی وزارت بهداشت ادامه داد: در ایران سطوح علمی و فعالیت بالینی هم‌تراز با کشورهای رده نخست جهان هم پیش برود، مقدمات، پایه، اساس و سیاست‌ها کاملاً متعارض است.
وثوقی گفت: امروزه گفتاردرمانی یا همان آسیب‌شناسی گفتار و زبان آنچنان پیشرفت کرده است که در تمام سطوح پیشگیری، بهداشت و درمان وارد شده و نقش بسیار بسزایی را برعهده دارد.
عضو هیئت‌مدیره انجمن علمی گفتاردرمانی عنوان کرد: متأسفانه باید بگویم که هنوز خدمات گفتاردرمانی زیر پوشش بیمه تأمین اجتماعی نیست. البته که انجمن صنفی، انجمن علمی و بورد این رشته تمام زحمات خود را کشیده و هرگونه دفاع، درخواست، استاندارد و غیره که نیاز بوده را به تمام ارگان‌های مرتبط ازجمله وزارت بهداشت، وزارت رفاه، بیمه سلامت، بیمه تأمین اجتماعی، کمیسیون بهداشت مجلس، کمیسیون مطالعات و تحقیقات تأمین اجتماعی، نظام پزشکی و شورای عالی بیمه ارائه کرده است.
وی گفت: با وجود تمام تلاش طی حداقل 10 سال اخیر، همچنان معضل حقوق ابتدایی مردم و تأمین بیمه اجتماعی بلاتکلیف مانده است. مسئله جالب‌تر اینکه آئین‌نامه‌های تأسیس دفاتر که باید حداقل هر پنج سال مجدداً بازنگری شوند، حدود 25 سال است که در حال اجرا بوده و تغییرات پیشنهادی انجمن علمی که از هفت سال پیش به وزارت بهداشت تقدیم شده است، ضمن بررسی‌ نامه‌نگاری‌ها و جلسات بی‌فایده دچار بوروکراسی شده و جزء اولویت‌های معاونت درمان محسوب نمی‌شود.
وثوقی عنوان کرد: این معضل باعث شده دفاتر زیادی به دلیل برخورد ناشی از برداشت‌های فردی اداره نظارت تعطیل، معلق و یا دچار مشکل شوند و تراکم دفاتر و درمانگران بسیار نامنسجم بوده، به‌طوری که مناطق محروم کاملاً بی‌بهره از وجود همکاران گفتاردرمانی هستند.
وی بیان کرد: سال 1375 در دفترچه انتخاب رشته کنکور سراسری قید شده بود که سه هزار و 500 نیروی گفتاردرمانگر مورد نیاز است، امروز که 22 سال از آن زمان می‌گذرد، حدود چهار هزار دانش‌آموخته گفتاردرمانی داریم که قریب به نیمی از آن‌ها مشکل معیشتی و اشتغال دارند و قریب به یک‌هزار نفر تغییر شغل داده‌اند.
وثوقی تصریح کرد: یکی از مشکلات ساده اما مهم این است که از اسم اصلی رشته، یعنی آسیب‌شناسی گفتار و زبان، نمی‌شود استفاده کرد.
وی افزود: باید همه بدانند که با افزایش سن جامعه و بروز اختلالات اکتسابی مثل تصادفات، سکته مغزی، آلزایمر، پارکینسون، ام‌اس و غیره و از طرفی افزایش نرخ اختلالات رشدی مثل اوتیسم، گفتاردرمانی جزء ملزومات اساسی حوزه سلامت به‌شمار می‌رود.
وثوقی عنوان کرد: گفتاردرمانی رشته‌ای است که حداقل 35 درصد مردم آمریکا یک‌بار به کارشناسان آن مراجعه کرده‌اند و 17 درصد مردم به آن نیاز دارند. درحالی‌ که در ایران این آمار به‌طور غیر رسمی 9 تا 12 درصد اعلام شده که عملاً به یک درصد هم نمی‌رسد؛ شاید بزرگ‌ترین علت مراجعه نکردن مردم، مشکلات مالی و معضل بیمه باشد.