سپهرغرب، گروه خبر: رئیس نظام پرستاری همدان با تاکید بر افزایش تعداد تخت‌های بیمارستانی بدون افزایش نیروی پرستاری، ابراز کرد: در حال حاضر کلیه بیمارستان‌های همدان از 120 تختخواب به200 و حتی 250 تخت افزایش یاقته اما نیروهای پرستاری برای این تعداد در نظر گرفته نشده است.

به گزارش سپهرغرب، پرستاران بخش عمده نیروی کار یا به عبارتی یکی از ارکان هر نظام مراقبت بهداشتی را تشکیل داده و نقش مهمی در ارائه مراقبت مستقیم به بیمار دارند، که باید علاوه بر تمرکز دانشگاه‌های علوم پزشکی در آموزش این قشر قبل از ورود به کار و حین کار، به فراهم کردن شرایط مطلوب جهت خدمت برای آنان نیز به طور جدی بیندیشند.

در سال‌های اخیر، کمبود پرستار و نرخ بالای ترک خدمت به چالشی نگران‌کننده تبدیل شده که برای روبرو شدن با این چالش درست و به موقع لازم است اطلاعات دقیقی از مجموعه عوامل دخیل در این موضوع مانند تعداد، وضعیت سنی، سنوات خدمتی و اشتغال دانش‌آموختگان پرستاری، تعداد تخت‌های فعال و توزیع جغرافیایی آن‌ها و پیش‌بینی تعداد دانش‌آموختگان این رشته در سال‌های آتی در اختیار باشد. 

از دیگر سو این نکته را نیز نباید از یاد برد که به اذعان کارشناسان امر، مفاهیم پایه و اساسی پرستاری در برنامه دوره کارشناسی پرستاران وجود نداشته و پارادایم غالب در برنامه دروس، دانشجو را به طرف دستیار پزشک شدن سوق می‌دهد. نگرش حرفه‌ای مدرسان پرستاری ایران با وضعیت ایده‌آل فاصله بسیاری دارد و تصویر دانشگاهی که توسط اساتید پرستاری ارائه می‌شود با تصویر بالینی پرستار همسان نیست.

علی ای حال آنچه در ادامه می‌خوانید گفتگو با هادی زرینی رئیس نظام پرستاری همدان با نگاهی به وضعیت جامعه پرستاری همدان است:

رئیس نظام پرستاری همدان با اشاره به نظم خوب پرداخت کارانه پرستاران، عنوان کرد: این در حالی است که طی ماه‌های اخیر شاهد نارضایتی همکاران از مبالغ دریافتی هستیم چراکه نسبت به دریافتی‌های سال گذشته رو به کاهش بوده است.

هادی زرینی در ادامه خاطرنشان کرد: یکی از چالش‌های اصلی ما کمبود نیرو یا در اصل کمبود استخدام است؛ به طوری‌که علیرغم حضور قابل توجه کارشناسان پرستاری در دانشگاه علوم پزشکی همدان مجوز استخدامی نداریم و قول وزیر بهداشت مبنی بر جذب 13 هزار نیرو از جانب سازمان برنامه و بودجه با مخالفت روبرو شد.

وی با تاکید بر اینکه با این اوصاف وضعیت کمبود نیرو همچنان پابرجا است، تصریح کرد: باید دید متولیان امر و مسئولان چه انتظاری از جامعه پرستاری داشته و سلامتی مردم و رضایت‌مندی آنها چقدر برایشان مهم است تا در نهایت منجر به فراهم کردن ابزار کافی و لازم در این راستا باشند.

رئیس نظام پرستاری همدان ادامه داد: ابزار اولیه در بخش مذکور یعنی توجه به سلامت مردم و رضایتمندی آن و البته خدمت خوب «نیروی انسانی» است؛ قاعدتا نمی‌توان انتظار داشت به طور مثال دو نیروی پرستار با 30 بیمار خدمت شایسته‌ای ارائه دهد، چراکه با افزایش حجم خدمات از کیفیت آن کاسته می‌شود، که راه حل این مشکل افزایش نیرو است.

زرینی گفت: با تبدیل وضعیت پرستاری و ارتقای امنیت شغلی پرستاران می‌توان امیدوار بود که مشکلات و مسائل جامعه پرستاری تا حدودی کم شود.

وی از وجود 80 نفر پرستار بیکار در همدان خبر داد و اظهار کرد: اگر این تعداد از طریق شرکتی یا به صورت نیروهای قراردادی جذب شوند هم کمبود نیروی پرستار در همدان برطرف نمی‌شود.

رئیس نظام پرستاری همدان در پایان با تاکید بر افزایش تعداد تخت‌های بیمارستانی بدون افزایش نیروی پرستاری، ابراز کرد: در حال حاضر کلیه بیمارستان‌های همدان از 120 تختخواب به200 و حتی 250 تخت افزایش یافته اما نیروهای پرستاری برای این تعداد در نظر گرفته نشده است.

در خاتمه باید گفت؛ سخن گفتن از ابعاد مختلف شغلی و خدمتی این قشر بسیار زیاد است و نگارنده قصد بسط موضوع در این مقال را ندارد اما ذکر چند نکته خالی از لطف نیست؛ شیفت‌های شبانه پی‌ در پی پرستاران، تفاوت درآمد پزشکان و پرستار و به طور کلی پایین بودن درآمد پرستاری شاید از جمله مهم‌ترین مشکلات پرستاران است. اینکه پزشک به کمک پرستار یک جراحی را انجام می‌دهد اما در پایان دریافتی پزشکان بسیار بیشتر است.

کمبود نیروی پرستاری در مراکز درمانی نیز، شرایطی را رقم زده که خدمات پرستاری از کیفیت مطلوب برخوردار نبوده و این نکته‌ای است که پرستاران نیز، آن را قبول دارند و می‌پذیرند که کار طاقت‌فرسا، مشکلاتی را برای نیروهای پرستاری و دریافت‌کنندگان خدمت به وجود بیاورد. حضور یک پرستار بر بالین چند بیمار، مشکلاتی را به وجود می‌آورد که نتیجه آن، افت کیفیت خدمات پرستاری است. شیفت‌های شبانه به همراه اضافه‌کاری‌های اجباری، دست به دست هم داده تا شاهد چهره خسته پرستاران باشیم. در همین حال، تبعیض در پرداخت‌ها و عدم توجه به مشکلات حرفه پرستاری، انگیزه را برای خدمت پرستاری، کم‌رنگ ساخته است.

کاهش کیفیت خدمات دریافتی، افزایش عوارض بیماری و درمان دارویی، افزایش تنش میان بیمار و خانواده با پرسنل، کاهش تبعیت درمانی و دارویی بیمار، افزایش نیاز به بستری مجدد، کاهش رضایتمندی بیمار و خانواده، افزایش بار روانی ناشی از بیماری بر بیمار و خانواده، عدم دریافت آموزش‌های لازم برای ادامه مراقبت از خود در منزل، افزایش هزینه‌های متحمل شده بر بیمار، کاهش دریافت خدمات درمانی ایمن، افزایش فشار کاری بر پرستاران شاغل، کاهش کمیت و کیفیت خدمات ارائه شده به بیمار، افزایش ترک خدمت پرستار، افزایش بیماری‌های جسمی و روانی پرستاران، افزایش فرسودگی شغلی پرستار، نارضایتی شغلی، بروز مشکلات متعدد خانوادگی ناشی از اجبار به کار در شیفت‌های اضافه، کم شدن تعداد پرستاران با تجربه مشغول به کار و افزایش تقاضا برای مهاجرت، مهم ترین پیامدهای کمبود پرستار به شمار می‌روند.

در پایان نیز باید گفت، گاهی دانشجویان پرستاری نگرش مناسبی به حرفه خود ندارند به طوری که پرستاری را یک شغل می‌دانند، نه یک حرفه مشخص و در حال تکامل. محیط دانشگاهی هم به نوبه خود نه تنها توسعه‌دهنده تفکر انتقادی نیست، بلکه در مواردی به عنوان عامل سرکوب‌کننده نیز مطرح می‌شود.